Link:
Uitzending van de VPRO over 'Scholentour Maatschappijleer'
Burgerschapsvorming
Centraal staat dat burgerschapsvorming iets is waar iedere vakdocent van uit zichzelf aan mee kan gaan werken. Op die manier wordt het breed gedragen op school en staat het niet meer los van de lessen of als onderdeel zoals 'de maatschappelijke stage'. Maar ik denk ook heel sterk in projecten en een goede samenwerking tussen docenten. Zij zijn het voorbeeld voor de leerlingen als het daarover gaat. Ook wij als docent mogen ons daarvan bewust worden.
Ik onderschrijf de uitspraak in de uitzending van de VPRO over de scholentour maatschappijleer de christelijke visie dat een mens zichzelf pas leert kennen door de ogen van een ander en door een ander te leren kennen. Dat zie ik als centrale punt als we het hebben over 'Onderwijs 2032'. Dat heet vorming. Daar ligt de basis. Tegelijkertijd werk je aan vaardigheden zoals feedback geven, reflecteren, communiceren, schrijfvaardigheid, presenteren en alles wat je nodig hebt om in de maatschappij te kunnen functioneren. Maar voorop staat dat je in jezelf en in de ander gelooft. Samen draag je de samenleving.
Pesten staat ook weer genoemd in de krant (22 juni 2016). Scholen worden op hun vingers getikt als er te weinig gedaan wordt aan pestgedrag. Ik ben ervan overtuigd dat we met een goede vorming van de leerlingen bezig zijn door hen te leren waarderen waar ze zelf goed in zijn en door hen te laten (leren) inzien waar een ander goed in is en dat ook te leren benoemen, dat wij dan de nadruk niet leggen op het niet mogen pesten, maar we leggen de nadruk op het positieve.
Blijft nog wel staan hoe je het pestgedrag op internet en dergelijke beïnvloedt, dat pesten buiten de school om. Daar moeten we serieus over nadenken. Dat kent geen begin en geen eind. Het is zo onnodig en als de leerlingen dat beseffen. Is jezelf leren waarderen en die ander leren waarderen dan wel genoeg? Ik ga daar zelf ok nog eens heel lang bij stilstaan en ik denk dat we het antwoord al snel vinden daar waar de leerlingen zijn. Ik denk dus sowieso in gesprek moeten blijven gaan met de leerlingen, de ouders en de overheid. In principe begint de vorming thuis. Stilte.....ongrijpbaarheid. In ieder geval zijn we elkaar verplicht om er iets aan te doen. Maar in alles wil ik graag de nadruk op het positieve terugzien; daar zit de eerste vorming: waardeer jezelf en de ander! Wat kan ik eraan doen om de wereld een beetje mooier te maken?? In plaats van kreten zoals: 'Je mag niet pesten.'
Wordt vervolgd.....
Wat heeft
Amy Winehouse gemeen met Anne Frank en het Joods Historisch Museum? Dat
ontdekten de leerlingen van havo 4 en vwo 4 op weg van het Anne Frank Huis naar
het Joods Historisch Museum in Amsterdam.
‘Dan was Amy Winehouse dus joods!’ Net zoals Barbara Streisand. Dat maakte het
museum voor de leerlingen interessanter en met die bewondering leerden de
leerlingen meer over de joodse geschiedenis. Mooi om ook nog eens te weten dat
ook de laatst genoemde zangeres het Joods Cultureel Kwartier heeft bezocht. Ze
schreef in het gastenboek onder de handtekening van koning Willem-Alexander:
‘On the same page of the King!! Thank
you for letting me see the beauty of our people. Juni 2013. Barbara
Streisand.’ Die wetenschap maakte ons bezoek aan het museum nog mooier. Je
staat er gewoon niet bij stil. Herstel: stond! 
Amsterdam is natuurlijk erg groot en keer op keer vroegen de leerlingen
de weg aan de mensen om ons heen. Wij - de docenten - vonden dat we de Amsterdamse cultuur al
wandelend van dicht bij mee moesten maken. De tram was alleen maar mooi om naar
te kijken en om voor op te passen. Al rinkelend reden de trams voorbij. Niemand
klaagde en dapper gingen de leerlingen verder Amsterdam in. 
Door
alles te voet te bezichtigen, kregen de leerlingen ook nog eens een
minicursusje Amsterdams. Dat gebeurde bij het Anne Frank Huis. Heel erg plat
werd uitgelegd door een Amsterdamse meneer die de oorlog ook had meegemaakt hoe
hij de eerste dag van de opening van het Anne Frank Huis had meegemaakt en hoe we
naar ons volgend doel moesten komen: het Joods Historisch Museum. Maar eerst
stonden we voor het Anne Frank Huis met de gedachte hoe het geweest zou zijn om
als tiener in dat indrukwekkende huis in de oorlog, ondergedoken, een dagboek te schrijven. 
Met
een gevoel van vrijheid liepen we naar het volgende museum, kwamen we eerst op
een pleintje waar een kermis was en in het Joods Historisch Museum konden de
leerlingen op een andere manier naar de joodse geschiedenis en oorlog kijken. Iedereen
was onder de indruk van het museum en van de tentoonstelling over Amy
Winehouse. ‘Haar kleding was zo bijzonder’ en ‘ze zingt zo mooi’, werd er door
de leerlingen gezegd. 
Nog
nabesprekend liepen we naar meer vrijheid toe, omdat de leerlingen graag een
paar uur wilden gaan winkelen en met goede afspraken en in groepjes gingen ze
de winkelstraten in. Voor de inwendige mens is er toen ook gezorgd. 
